Huilen tot het 2016 wordt…

Plonzend viel het witte goud in het riool. Alsof het niets was. Alsof er geen Goud op behaald was. Geen fenomenale baanrecords. Winnaars waren er op gemaakt, geboren wellicht. Natuurlijk was er ook zilver, en brons. Maar goud, daar ging het om. Dat was het enige wat telde.

Heilig ijs
Om het heilige ijs was gezongen, geschreeuwd, gejuicht, gelachen en werd een enkele traan gelaten. Nu schraapten koude, botte messen het laagje voor laagje weg. Tot kaal beton over bleef. Schaatsers en pers maakten als pelgrims de barre tocht naar het hoge noorden om dit moment mee te maken; De ontheiliging van het heilige ijs, het ontmantelen van de schaatstempel. Werd de dag daarvoor, bijna als meditatie, cirkel na cirkel het goud gemaakt. Nu werd, cirkel na cirkel, het ijs weg geschraapt. De pelgrims keken verdoofd naar dit ritueel. Een enkeling huilde zacht.

IJsmeester
Aan het hoofd van deze treurige hoogmis de ijsmeester. Deze ijspriester gaf jaren bezielende leiding op de weg naar goud, naar juichen, naar springen naar roem en glorie. Nu gaf hij leiding aan een team van ijszondaars die het ijs lieten verdwenen als sneeuw voor de zon, maar dan sneller. De bouwvakker van records werd de sloper van de weg naar goud. De dumper van goud.

Huilen
De dagen van ijsloosheid zullen volgen. Dagen van een ijskoude winter. Dagen van stilletjes huilend op de bank met schaatsen op tv. Huilen tot het 2016 wordt. Huilen tot Thialf herrijst en er nieuw ijs ligt. Huilen tot er nieuw goud gehaald wordt. Huilen tot de dweilmachines weer zoeven over nog sneller ijs.

Huilen tot we weer schreeuwen, juichen en lachen in Thialf.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *